گفتی که:
«باد، مُردهست!
از جای برنکنده یکی سقفِ راز پوش
بر آسیابِ خون،
نشکسته در به قلعه بیداد،
بر خاک نفکنیده یکی کاخ
باژگون.
مُردهست باد!»
گفتی:
«بر تیزههای کوه
با پیکرش، فرو شده در خون،
افسرده است باد!»
تو بارها و بارها
با زندهگیت
شرمساری
از مردهگان کشیدهای.
(این را، من
همچون تبی
دُرُست
همچون تبی که خون به رگام خشک میکند
احساس کردهام.)
وقتی که بیامید و پریشان
گفتی:
«مُردهست باد!
بر تیزههای کوه
با پیکر کشیده به خوناش
افسرده است باد!»
آنان که سهمشان را از باد
با دوستاقبان معاوضه کردند
در دخمههای تسمه و زرداب،
گفتند در جواب تو، با کبرِ دردِشان:
«زنده است باد!
تازَنده است باد!
توفانِ آخرین را
در کارگاهِ فکرتِ رعدْاندیش
ترمیم میکند،
کبرِ کثیفِ کوهِ غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم میکند.»(آنان
ایمانشان
ملاطی
از خون و پارهسنگ و عقاب است.)
گفتند:
«باد زنده است،
بیدارِ کارِ خویش
هشیارِ کارِ خویش!»
گفتی:
«نه! مُرده
باد!
زخمی عظیم مُهلک
از کوه خورده
باد!»
تو بارها و بارها
با زندهگیت شرمساری
از مُردگان کشیدهای،
این را من
همچون تبی که خون به رگام خشک میکند
احساس کردهام.
“شاملو”