…رهـــــــــا…

من از کجا می ایم؟

به مادرم گفتم دیگر تمام شد

گفتم همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم

سلام ای غرابت تنهایی

اتاق را به تو تسلیم میکنم

چرا که ابرهای تیره همیشه

پیغمبران ایه های تازه تطهیرند

و در شهادت یک شمع

راز منوری است که آنرا

آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خواب میداند

پ ن :

این شعر و این لحظه ای که دارم میگذرونم برای دوستی عزیزیه که خیلی وقته از پیش ما رفته و براش راه برگشتی نیست تا ببینه زندگی ارزششو نداشت که خودتو براش بکشی  .

پ ن:

۱/ عالی بود

با این همه ای قلب در به در!

از یاد مبر

که ما ـ من و تو ـ

عشق را رعایت کرده ایم

و انسان را رعایت کرده ایم

خود اگر شاهکار خدا بود یا نبود .

So then I dreamt,
the song
I’ll never sing.

Song filled with lips
welling up from afar.

Song filled with hours,
counted off in the shade.

Song of the star alive
on the perpetual day.

چنین شد پس که من دیدم به رویا
ترانه یی را
که نخواهم سرود من هرگز.

ترانه ای پُر از لب ها
و راههای دوردست.

ترانۀ ساعات گمشده
در سایه های تار.

ترانۀ ستاره های زنده
بر روز جاودان.