…رهـــــــــا…

خدایا به امید تو

.

.

.

.

.

.

.

پی نوشت :

و ما همچنان دوره میکنیم
شب را
و روز را
هنوز را …

پی نوشت :

هیچ چیزی سر جای خودش قرار نمیگیره مگه اینکه همه با هم تلاش کنیم . فرق من با اونی که از سرما خودشو تو کارتون جا کرده هیچ چیزی نیست /پس چرا اینهمه نابرابری ؟!!
ما ، نه اینطوری بگم بهتره که من هیچوقت تلاش نکردم که این پسر بچه رو درکش کنم / جز دلسوزی برای این بچه ها هیچ کار دیگه ای نمیکنیم چرا که احتمالا باعث به خطر افتادن شرایط مالی و شاید بیشتر شدن دغدغه هامون بشن / حقیقتش اینه که آدم دوست داره لااقل پیش خودش احساس آرامش خاطر کنه / مدتهاست که از خودم ناراضی ام و برای زندگیم و برای خاطر بی آرامشم متاسفم .

و کلام تو در جان من نشست

و من آ ن را

حرف

به حرف

باز گفتم.

کلماتی که عطر دهان تو را داشت.

و در آن دوزخ

- که آب گندیده

دود کنان

بر تابه های تفته ی سنگ

می سوخت ـ

رطوبت دهانت را

از هر یکان ِ حرف

چشیدم .

دوستش می دارم

- شهر

همه بیگانگی و عداوت است.-

وطراوت شمعدانی ها

در پاشویه حوض.

چشمه ئی،

پروانه ئی، وگلی کوچک

از شادی

سر شارش می کند

و یاس معصو مانه

از اندوهی

گران بارش:

این که بامداد او، دیری است

تا شعری نسروده است.

***

با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو میرود

و در این هنگام

دخترکی خردسال را ماند

که عروسک محبوبش را

تنگ در آغوش گرفته باشد.

اگر بگویم که سعادت

حادثه ئی است بر اساس اشتباهی؛

اندوه سرا پایش رادر بر می گیرد

چنان چون دریاچه ئی

که سنگی را

ونیروانا

که بودا را.

…

پ ن :امروز روز خیلی خوبی بود . حالا درک میکنم که چرا با همه حرف هایی که شنیدم باز آروم موندمو جای اینکه عصبی بشم احساس آرامش میکردم .
نمیدونم چطور باید بازگو کنم، فقط امیدوارم شعر درست خونده بشه .
تا یادم نرفته باید بگم از اینکه جریان زندگی طوری پیش رفت که تو تو زندگیمی خدارو شکر میکنم سارا جان .

دردم از یار است و درمان نیز هم             دل فدای او شد و جان نیز هم

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن          یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آن کو به قصد خون ما                  عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می‌گویم سخن                گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سر آمد دولت شب‌های وصل         بگذرد ایام هجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست         گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان                 بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار            بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشق است         و آصف ملک سلیمان نیز هم

مرا
تو
بی سببی
نیستی
به راستی
صلت کدام قصیده ای
ای غزل؟
ستاره باران ِ‌کدام سلامی
به آفتاب
از دریچه ی تاریک؟
کلام از نگاه تو شکل می بندد
خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!
پس ِ پشت ِ‌مردمکان ات
فریاد کدام زندانی ست
که آزادی را
به لبان برآماسیده
گل سرخی پرتاب می کند؟
ورنه
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست.
نگاه از صدای تو ایمن می شود
چه مومنانه نام مرا آواز میکنی!
و دل ات
کبوتر ِ آشتی ست،
درخون تپیده
به بام ِ‌تلخ.
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز میکنی!

فریادی و دیگر هیچ.

چرا که امید آنچنان توانا نیست

بر بستر سبزه ها خفته ایم

با یقین سنگ

بر بستر سبزه ها با عشق پیوند نهاده ایم

و با امیدی بی شکست

از بستر سبزه ها

با عشقی به یقین سنگ برخاسته ایم

اما یاس آنچنان تواناست

که بسترها و سنگ،زمزمه ای بیش نیست.

فریادی

هیچ!

“شاملو”

سکوت آب

می تواند

خشکی باشد وفریاد عطش؛

سکوت گندم

می تواند

گرسنگی باشد وغریو پیروزمندانه ی قحط؛

همچنان که سکوت آفتاب

ظلمات است

اما سکوت آدمی فقدان جهان و خداست؛

غریو را

تصویرکن !

تولدت مبارک

چشمان پدرم اشک‌ها را نشناختند
چرا که جهان را هرگز،
با تصور آفتاب
تصور نکرده بودند.
می‌گفت “عاری”‌ و
خود نمی‌دانست.
فرزندان گفتند “نع“!
دیری به انتظار نشستند
از آسمان سرودی نیامد
غلاده‌هاشان
بی‌گفتار
ترانه‌یی آغاز کرد
و تاریخ
توالی فاجعه شد.”‌